آيا گروهى كه امام حسين عليه السلام را كشتند، به شفاعت جدش رسول خدا

صلى الله عليه وآله در روز جزا اميد دارند !

پس از آنها پرسيدم چه وقت اين را در جا نوشته اند ؟گفتند: سيصد سال پيش از

بعثت پيامبر شما.

در كتاب ياقوت از عبدالله بن صفار روايت شده كه سالى با نصارا جنگ كرديم و

بسيارى از ايشان را اسير نموديم در ميان اسيران پيرى دانا بود او را اكرام نموديم آن

پير براى ما حكايت كرد كه سيصد سال پيش از مبعوث شدن محمد عربى صلى الله

عليه وآله ، گروه نصارا در بلاد روم گودالى كندند، ناگاه سنگى پيدا شد به زبان

فرزندان حضرت شيث كه در آن نوشته شده بود:

شيخ جعفر ابن نما در مثير الاحزان به سند خود از سليمان اعمش روايت كرده

است : سالى در ايام موسم حج مشغول طواف كعبه بودم ناگاه مردى را ديدم كه مى

گويد: خداوندا مر ا بيامرز، اگر چه مى دانم كه مرا نمى آمرزى پس از سبب نااميدى

آن مرد پرسيدم گفت : من يكى از آن چهل نفر هستم كه موكل به سر مبارك جناب

امام حسين عليه السلام بودند، هنگامى كه آن سر مبارك را براى يزيد پليد به شام

بردند، چون از كربلا بيرون رفتيم منزل اول دير نصارا بود در آن جا فرود آمديم و سر

مبارك آن حضرت را بر نيزه بلندى نصب كرديم و به خوردن مشغول شدميم ناگاه ديدم

كه دستى از ديوار پيدا شد و با قلم آهنى سطرى با خون به ديوار نوشت :

پس ما بسيار ترسيديم يكى از رفيقان ما برخاست كه آن دست را بگيرد، اما دست

غايب شد .⁽²⁵⁸⁾