بسم الله الرحمن الرحیم

از دكتر حسن احسان تهرانى كه در كربلا مطب داشته نقل شده است : روزى

مشرف به كاظمين شدم و بعد از آن كنار دجله رفتم ، ديدم جنازه اى را عده اى بر

دوش گرفته و به سمت حرم مطهر حركت مى كنند.

هنگامى كه جنازه را به طرف صحن مطهر مى بردند، من هم كه عازم تشرف بودم

به دنبال آن حركت كردم . مقدارى كه او را تشيع كردم ناگاه ديدم يك سگ سياه

ترسناكى روى جنازه نشسته است !

بسيار تعجب كردم و با خود گفتم : اين سگ ، چرا روى جنازه رفته است ؟ متوجه

نبودم كه اين سگ نيست بلكه تجسم يافته اعمال ميت است . به افرادى كه در

اطراف من تشييع مى كردند گفتم : روى جنازه چيست ؟

گفتند: چيزى نيست به جز همين پارچه اى كه مى بينى ! دريافتم كه اين سگ

صورت واقعى اعمال ميت است و فقط من آن را مى بينم و ديگران ادراك نمى

كنند.

هيچ نگفتم تا جنازه را به صحن مطهر رسانيدند. همين كه خواستند تابوت را براى

طواف داخل صحن برند ديدم آن سگ از روى تابوت پائين پريد و در گوشه اى ايستاد

تا آن كه جنازه را طواف دادند. وقتى مى خواستند از در صحن خارج شوند، دوباره

آن سگ به روى جنازه پريد!⁽¹³³⁾

معلوم است كه صاحب آن جنازه مرد ظالم و متجاوزى بوده كه صورت ملكوتى او به

شكل سگ مجسم شده است . (چون آن دكتر داراى صفاى باطن بوده اين معنى

را ادراك مى نموده و ديگران چيزى نمى ديده اند.)

بسم الله الرحمن الرحیم

از شيخ بهايى نقل شده : ايشان روزى به قصد زيارت يكى از اهل حال كه در

مقبره تخت فولاد منزل داشت از اصفهان بيرون رفت . چون به خدمت آن شخص

عارف رسيد و مشغول صحبت شدند، مرد عارف براى شيخ نقل كرد:

روز گذشته امر عجيبى در اين جا واقع شد كه من شاهد آن بودم ! قضيه چنين

بود: ديدم جماعتى جنازه اى را آوردند و در فلان موضع دفن نمودند و رفتند، (موضع

دفن را به شيخ بهايى نشان داد).

مى گويد: ساعتى نگذشت ناگاه بوى خوشى به مشامم رسيد كه از بوهاى عالم

دنيا نبود! متحير شدم و از چپ و راست در صدد بر آمدم كه بدانم آن بو از كجا

است .

ناگهان جوان خوش صورتى را ديدم كه در لباس سلاطين و صاحبان ثروت به جانب

آن مقبره كه تازه صاحب آن را دفن كرده بودند در حركت است ، وقتى كنار قبر

رسيد ناگهان داخل آن شد! زمانى نگذشت كه بوى زننده اى به مشامم رسيد كه

در تمام عمر خود بدتر و گندتر از آن نديده بودم . به دنبال آن بر آمدم ديدم سگى

سياه و بدهيبتى به سوى همان قبر در حركت است و داخل آن شد.

از اين قضيه تعجب كردم ! در فكر فرو رفتم و متحير بودم . ناگاه ديدم آن جوان كه

اول داخل قبر شده بود با لباسهاى پاره پاره و بدن مجروح و خون آلود بيرون آمد! از

همان راهى كه آمده بود شروع به رفتن كرد. من از خود را به او رسانيدم

درخواست و التماس نمودم كه حقيقت اين امر را برايم بيان كند. گفتم : تو كيستى

؟ آن سگ چه بود و چرا داخل قبر شديد؟ چرا بيرون آمدى و بدنت مجروح شده

است ؟

در جواب گفت : من اعمال نيك اين ميت بودم ! ماءموريت داشتم با او رفاقت نمايم ،

آن سگ سياه و بدهيبت ، اعمال زشت و ناصالح او بود كه وارد قبر شد! گفتم :

اين جا، جاى من است ! تو از قبر بيرون برو. آن هم گفت : اين جا، جاى من است

و تو بيرون برو! اما چون اعمال بد او بيشتر بود آن سگ غالب شد و مرا مجروح و

لباسهايم را پاره كرد و با اين وضع كه مى بينى از قبر بيرون نمود و خودش تا روز

قيامت رفيق و همنشين او شد.⁽¹³⁵